بعضیا برای بازی کردن یه نقش صرفا گریم میشن؛ کریستین بیل؟ نه نه، اون واسه هر نقش، یه آدم جدید می‌شه!

تو دنیای بیل، «بازیگری» یه کلمه‌ی خیلی کوچیکه. این مرد، هر بار یه پوست تازه می‌پوشه از نو متولد می‌شه بعد خودش رو محو می‌کنه تو یه شخصیت دیگه.

شروع داستان “کریستین” دقیقا همینجاست!👀
شروع واقعی‌اش با فیلم Empire of the Sun در سال ۱۹۸۷ بود؛ وقتی که “کریستین بیل” ۱۳ ساله از بین ۴۰۰۰ نفر انتخاب شد و تونست یه نقش اصلی تو فیلم “استیون اسپیلبرگ” بگیره. حتی تو اون سن کم هم نشونه‌هایی از تعهد بی‌نظیرش دیده می‌شد:
شخصیتش تو فیلم بیشتر نفس‌نفس‌زنان یا در حال دویدن بود، برای همین هم “بیل” قبل هر صحنه، چند دقیقه می‌دوید یا بالا و پایین می‌پرید تا واقعاً نفس‌نفس بزنه!
راستش اوایلش “اسپیلبرگ” از تست بازیگری “بیل” راضی نبود، اما فقط کافی بود تا کار “بیل” رو ببینه، تا کاملاً نظرش عوض بشه.

چندین سال از اون تاریخ میگذره و “بیل” برای تاریخ سازی برگشته!

در سال ۲۰۰۰، “بیل” با یکی از ماندگارترین نقش‌های عمرش برگشت:
پاتریک بیتمن” در” American Psycho.

نکته‌ی جالب اینکه بیل نزدیک بود این نقش رو از دست بده به خاطر لئوناردو دی‌کاپریو! استودیو فکر می‌کرد بیل به اندازه‌ی کافی مشهور نیست. اما دلایل مختلفی، از جمله نگرانی درباره‌ی تاثیر این نقش تاریک روی طرفدارهای نوجوان دی‌کاپریو، باعث شد که پروژه برای لئو کنسل بشه.
بیل تا پایان فیلم‌برداری، لحظه‌ای لهجه‌ی ولزی خودش رو لو نداد. وقتی آخر کار لهجه‌ی واقعیش رو شنیدن، همه شوکه شدن چون فکر می‌کردن اون واقعاً آمریکاییه!
برای آماده شدن برای نقش پاتریک بیتمن، بیل از یه مصاحبه‌ی تام کروز با لِترمن الهام گرفت — جایی که کروز فوق‌العاده خوش‌برخورد بود ولی پشت نگاهش هیچی نبود!
محبوبیت واقعی American Psycho خیلی بعدتر اتفاق افتاد — مطمئنم که میم این شخصیتو هزار بار دیدی!

در سال ۲۰۰۴، فیلمی به اسم The Machinist اومد که بیل توش واقعاً تا ته خط رفت و بدنش رو به مرز نابودی کشوند. اون دنبال یه چالش واقعی بود — نقشی که واقعاً فشار بیاره و مرز تواناییش رو جابه‌جا کنه.
در The Machinist، بیل نقش ترور رزنیـک رو بازی کرد؛ یه کارگر ماشین‌سازی که با بی‌خوابی شدید دست‌وپنجه نرم می‌کنه و همین باعث شده بدنش به شکل وحشتناکی تحلیل بره.
بیل که حدوداً ۱۸۳ سانتی‌متر قد داره، برای این نقش ۲۸ کیلو وزن کم کرد و رسید به ۵۴ کیلوگرم کاهشی که از لحاظ پزشکی برای اون قد، فوق‌العاده ناسالمه.اون عملاً داشت همون چیزی رو زندگی می‌کرد که شخصیتش تو فیلم تجربه می‌کرد.
رژیمش؟
روزای اول فقط سیگار و ویسکی و به مرور زمان فقط یکی دوتا چیز دیگه رو به رژیمش اضافه کرد. خواب؟
شبا فقط دو ساعت می‌خوابید — ولی از طرف دیگه، تمرکزش بیشتر شده بود. با وجود همه‌ی این سختی‌ها، فیلم نقدهای مثبتی دریافت کرد و بیشتر تحسین‌ها هم برای اجرای عجیب و بی‌نظیر خود بیل بود.

این فقط شروع یک پایان بود و چیزی نگذشت که با درخشش توی شبهای تاریک گاتهام همه رو شوکه کرد.

در سال ۲۰۰۵، فیلم Batman Begins اکران شد و بیل نقش بروس وین (بتمن) رو بر عهده گرفت. حدوداً ۶ ماه فاصله بود بین پایان فیلم‌برداری The Machinist و تست لباس بتمن. بیل هم که دید باید حسابی وزن اضافه کنه بیشتر تحریک شد!
و کریستوفر نولان فقط یه توصیه بهش کرد: «هرچقدر می‌تونی درشت شو!»
بیل یه مربی شخصی استخدام کردو ۶ ماه آینده رو صرف تمرینات بدنسازی و رژیم‌هایی کرد که پر بودن از پیتزا و بستنی! خیلی هم زیاده‌روی کرد — حدود ۴۵ کیلو اضافه کرد!
در مورد اون صدای خش‌دار و غُرّان بتمن، باید گفت که اونم تا حدی پیشنهاد خود بیل بود. اون بتمن رو نه یه قهرمان کلاسیک، بلکه یه هیولای پر از خشم بازی کرد —چیزی کاملاً متفاوت با اجراهای قبلی این شخصیت.کریستوفر نولان از ایده خوشش اومد و رفتن سراغش.
نتیجه؟
فیلم نقدهای درخشانی گرفت و فروش قابل قبولی داشت. کسانی که فکر می‌کردن بدون حضور شخصیت‌های شرور کلاسیک، بیل موفق نمی‌شه، هم فیلم شکست می‌خوره فهمیدن که نه !
اونا با یه اسطوره طرفن!

اما این فقط یه بخشی از اثار این ادمه! حالا بنظر تو:
یه نفر چقدر میتونه عاشق کار کردن باشه؟! یا بهتر بگم: چطور میشه جنون بازی کردن داشته باشه؟!ولی خب… تاریخ دیوونه‌ها رو بهتر به خاطر می‌سپره.

باهم در ارتباطیم!